Zapobieganie kardiomopatii przerostowej

Kochająca właścicielka pisze na jednym forum: ,, jestem właścicielką 8-letniej kotki. 6-tygodni temu tasiemiec - wyleczona. Około miesiąc temu kotka zaczęła gorzej się czuć, pogorszył się jej apetyt, bardzo dużo spała, męczył ją jakby odruch wymiotny i czkawka. Zdecydowaliśmy się pojechać do weterynarza. Na początku obstawiał zakłaczenie, jednak wszelakiego rodzaju pasty, kroplówki nie pomogły. Rentgen brzucha, usg brzucha nie wykazały niczego dziwnego, tak twierdził weterynarz...

Badania biochemiczne krwi ok - jedynie amylaza bardzo podwyższona. Zaczęliśmy diagnozować kota w kierunku trzustki. Test na zapalenie trzustki pokazał wynik negatywny, a więc to nie to... Kotka nadal bardzo mało jadła, jej stan się pogarszał. Weterynarz zdecydował się na operację - okazało się, że kicia w żołądku i jelitach miała sporo draceny... Nie wiedzieliśmy, że dracena jest rośliną toksyczną, a kicia bardzo lubiła sobie ją podgryzać... Kotka dostała Hepatil na wątrobę i syrop po operacji. Myśleliśmy, że to już koniec naszych problemów”. Jednak kolejnym wyrokiem było ,,prawdopodobnie HCM, kotka ma bardzo duże serce, bardzo duża ilość płynu w worku osierdziowym. Weterynarz zdecydował się na usunięcie wysięku. 2 strzykawy poszły - płyn koloru przezroczystego, jasny”.

Ukazuje się, że  zdecydowana większość przypadków ,,kardiomopatii przerostowej” u poszczególnych ras kotów ma również podłoże genetyczne bardzo istotnym czynnikiem mającym na celu ograniczenie owej populacji zwierząt, czyli  „predysponowanych” do rozwoju choroby staje się świadomość hodowców oraz celowe dobieranie zwierząt do występującego rozrodu. Pamiętajmy jednak, że ,,HCM” nie jest chorobą wrodzoną. Skutkuje to tym, że może się ona pojawić praktycznie na każdym etapie życia naszego kota, w związku z czym ważną rzeczą staje się regularne badanie kardiologiczne zwierząt hodowlanych.

Miejmy na uwadze, że w przypadku reproduktorów bezobjawowych zaleca się kolejno idący schemat poszczególnych badań kardiologicznych. Zalicza się do nich kolejno: po ukończeniu przez zwierzę pierwszego roku życia, następnie corocznie do ukończenia trzech lat, poza tym w wieku pięciu lat oraz wskazuje się, że również ewentualnie w wieku ośmiu lat.